من آمده ام که شعر فریاد کنم

از دختر کوچۀ غزل یاد کنم

شاید به همین زبان لکنت زده ام

یک لحظه دل دخترکی شاد کنم

***

آنشب به کنار بام ، او را دیدم

یکساعت و نیم تمام ، او را دیدم

با جملۀ نابِ دوستت میدارم

در دامِ دلم به دام ، او را دیدم

از اینکه طی دو روز گذشته بلاگفا با مشکلاتی مواجه شده بود و من و شما را از هم دور گردانیده بود خیلی متاسف شدم.

اینبار با شعرگونه ای از خودم به سراغتان آمدم ، التبه قابل یادآوری است که این شعر را من در سال ۱۳۸۰ زمانی ۱۸ سال سن داشتم سروده بودم.

این شعر یکی از نخستین سروده های من بود .

                                                         (عشق ، دریا)

مـی وزد از آنطـــــرفتر بادهــــــا

از دل دریــــا رســــد فریاد هــــا

هـــــر که آواز دل دریا شنــــــید

بهـترین آوای این دنیا شنـــــید

روی موج آب دریا ، خـواب شو

یا برای خــــواب دریا ، آب شو

آب دریا ، اشک فرهاد است و بس

مــوج دریا ، آه و فریاد است و بس

ما به دریا ، آتشـــــی افروخـــتیم

ایدریغ ! از آتشش خود سوختیم

سقــــف دریا را چراغان کرده ایم

آرزوی ابــــــــر و بـــاران کـرده ایم

هــــــر که اینک دل به دریا میزند

روی قلــــــب عاشقی ، پا میزند

                 ***

ماهـــــــــی از آزار ما پرواز کـــرد

عــــــقده دیرینه اش را باز کـــرد

هر که ماهی را گرفت ، او قاتل است

صید ماهی ، تا قیـــامت باطل است

کشتی غفلت خطر دارد ، بیا

مــــــــوج دریا ها اثر دارد ، بیا

قــــــــطره ما همــــت دریا دلیست

زندگیمان ، حاصل بی حاصلیست

زندگی صد پیچ و خم دارد ، پسر

زندگی شادی و غــم دارد ، پسر

قــــطره ، قطره مهربانی ، چاره است

پیش خوبان ، هـــمزبانی چاره است

چاره یعنی با شما تنها شدن

عاشـــــــــق دیرینه دریا شدن

با تو بـودن چاره درد من است

درد من مزد عملکرد من است

من میان انبــــــه* مردم شدم                                   (انبه = انبوه)

در میان خیل مردم ، گم شدم

گم شــــدن افسانه مجنون هاست

غوطه خوردن در میان خون هاست

                 ***

دوستی یعنی ، فدایت میشوم

کشتی من ! ناخــــدایت میشوم

صحبت از عشق است ، از دریا بود

صحبــــتی از سـرنوشـــــــت ما بود

عشق ، دریا ، یعنی دنیای دگر

رشته ای در ریشـــــــــه آب گهر

عشق ، دریا ، یعنی دریایی سراب

تا رسیـــــــــــدن در  جـــــــوار آفتاب

عشق ، دریا ، یعنی بیدارند و بس

ســـــــالها با هــــم گرفتارند و بس

عشق ، دریا ، یعنی دل دادن به هم

غــــــــوطه خوردن در میان رنج و غم